1. پیش-درمان بستر
قبل از نصب، زیرلایه را تمیز کنید، گرد و غبار شل، لکه های روغن و ملات سست را پاک کنید. بستر ممکن است کمی مرطوب باشد، اما باید عاری از آب راکد یا مناطق دارای لکه های توخالی (لایه لایه) باشد. اگر بی‌نظمی‌های سطحی بیش از 3 میلی‌متر باشد، برای جلوگیری از بدون پشتیبان ماندن تخته‌ها (ایجاد حفره) پس از نصب، از قبل عملیات تراز کردن لازم است.
طرح را از قبل برنامه ریزی کنید و دستورالعمل ها را علامت گذاری کنید، اطمینان حاصل کنید که اتصالات تخته از مرکز مناطق دوش و محل لوله ها یا دریچه ها جلوگیری می کند. مفاصل تخته را تکان دهید. از "مفاصل متقاطع" که در آن چهار گوشه تخته در یک نقطه به هم می رسند اجتناب کنید. تخته ها را با استفاده از یک تیغه برش الماس به اندازه برش دهید و دهانه لوله ها و شیرها را در سایت- ببرید. لبه های این برش ها را صاف کنید تا از آسیب به لایه سطحی مش فایبرگلاس جلوگیری کنید.
2. تعمیر تخته (روش های دیوار در مقابل کف)
نصب دیواری: دو روش تثبیت -پیچ چسبی به تنهایی یا ترکیبی از پیچ‌های خودکشی چسب و فولاد ضد زنگ{1} موجود است. برای نصب بر روی یک چارچوب گل میخ/تیر، روش تثبیت دوگانه-(چسب به اضافه پیچ) ترجیح داده می شود. از پیچ‌های خود{5}}با واشر استفاده کنید. پیچ ها را در فاصله حداقل 15 میلی متر از لبه تخته با فاصله 250 تا 300 میلی متر قرار دهید. سر پیچ ها را در مقابل فرو کنید تا همسطح یا کمی زیر سطح تخته قرار گیرند، اما مطمئن شوید که از لایه سیمانی تخته نفوذ نمی کنند. یک شکاف انبساط ۲ تا ۳ میلی‌متری بین تخته‌ها و یک شکاف ۵ تا ۸ میلی‌متری بین پایین تخته‌ها و کف بگذارید تا از ترک‌خوردگی ناشی از انبساط حرارتی یا حرکت مربوط به رطوبت{15} جلوگیری کنید.
نصب کف: روش چسباندن کامل-پوششی ترجیح داده می‌شود. یک لایه یکنواخت از چسب کاشی را هم روی بستر و هم روی پشت تخته بمالید، سپس با یک چکش لاستیکی ضربه بزنید تا تخته فشرده شود و مطمئن شوید که هیچ لکه توخالی در زیر آن وجود ندارد. فاصله های 2 تا 3 میلی متری بین تخته های کف را حفظ کنید و از یک طرح پلکانی استفاده کنید. برای سطوح بزرگ کف، اتصالات انبساط اضافی نیز باید ارائه شود. توجه: استفاده از ملات سیمان معمولی به عنوان چسبنده برای تخته ها اکیداً ممنوع است. استحکام باند ناکافی می تواند به راحتی منجر به جدا شدن تخته ها شود.
3. تقویت کننده ضد آب برای اتصالات، گوشه های داخلی/خارجی و نفوذ لوله (مرحله بحرانی)
تمام اتصالات تخته، گوشه های داخلی، گوشه های خارجی و نقاط نفوذ لوله نیاز به تقویت دارند. ابتدا، شکاف ها را با ملات آب بندی انعطاف پذیر ضد آب پر کنید و یک نوار مشبک فایبرگلاس مقاوم در برابر قلیایی- قرار دهید. نوار مش را روی محل اتصال وسط قرار دهید، آن را با ماله به داخل ملات فشار دهید تا حباب های هوا از بین برود، و-پس از پخت اولیه{3}}یک لایه نازک ملات بمالید تا نوار مش را کاملاً بپوشاند.
گوشه های داخلی به طور ایده آل باید دارای یک انتقال گرد برای به حداقل رساندن تمرکز استرس باشند. در اطراف لوله ها و شیرها، نوار تقویت کننده ضد آب را باز کنید و از مهر و موم کامل اطمینان حاصل کنید. در مناطقی که در معرض قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض آب قرار دارند، مانند محفظه‌های دوش، می‌توان یک لایه اضافی از غشای ضد آب مایع را بر روی کل سطح تخته اعمال کرد تا محافظت ضدآب دوگانه ایجاد کند و خطر نشتی را کاهش دهد. فرورفتگی‌های پیچ نیز باید با ملات پر و مهر و موم شوند تا مسیرهای احتمالی ورود آب در سوراخ‌های پیچ حذف شوند.
4. پخت و نصب کاشی
پس از تکمیل لایه آب بندی مفصل، یک دوره پخت 24 تا 48 ساعت مورد نیاز است (این زمان در محیط های{2}}در دمای پایین افزایش یابد). کاشی کاری ممکن است تنها زمانی شروع شود که مواد آب بندی کاملاً خشک شوند. از روش کاشی کاری نازک{4}} با چسب کاشی پلیمری سازگار استفاده کنید و چسب را مستقیماً روی سطح تخته پشتی بمالید. نصب ملات سیمانی ضخیم{6}}توصیه نمی‌شود، زیرا مستعد ایجاد لکه‌های توخالی (عدم چسبندگی) است.
پس از اتمام کاشی کاری، عمل آوری استاندارد را انجام دهید، سپس به تزریق ادامه دهید.
اشتباهات رایج در ساخت و ساز
1. حذف تقویت نوار مش در اتصالات و فقط استفاده از درزگیر، که منجر به ترک خوردگی و نشت آب در آینده می شود.
2. شکستن پیچ ها یا مهر و موم کردن سوراخ ها، تبدیل سوراخ های پیچ به نقاط ورودی آب.
3. عدم ایجاد شکاف انبساط، باعث انبساط تخته به دلیل تغییرات دما و در نتیجه ترک خوردن کاشی ها می شود.
4. استفاده از ملات سیمان معمولی برای کاشی کاری، که در آن استحکام باند ناکافی منجر به ایجاد نقاط توخالی گسترده می شود.
5. قرار دادن تخته ها به طور مستقیم روی زمین بدون شکاف در پایین، اجازه می دهد رطوبت زمین به طور مداوم تخته ها را از زیر فرسایش دهد.
